EDUARD 7441 1:72 F6F-3

EDUARD 7441 1:72 F6F-3

Plastikowy model do sklejania w skali 1:72 z firmy EDUARD.

Zestaw NIE zawiera kleju, narzędzi, farb ani pędzelka.

Grumman F6 Hellcat to amerykański, jednosilnikowy myśliwiec pokładowy z okresu II wojny światowej o konstrukcji półskorupkowej, w układzie dolnopłata.

F6 Hellcat powstał jako rozwinięcie udanej konstrukcji F4F. Przy jego projektowaniu wykorzystano 18-miesięczne doświadczenia z działania F4F na Pacyfiku oraz liczne uwagi pilotów walczących na samolotach Wildcat.

Konstrukcyjnie F6 Hellcat przypominał swojego poprzednika z jedną poważną zmianą. Zastosowano układ dolnopłata, co pozwoliło na chowanie podwozia w dolną część centropłata zamiast w kadłub. Zwiększyło to rozstaw kół i stateczność w ruchu na ziemi. Dodatkowo zastosowano opancerzenie kabiny pilota i zwiększono zapas amunicji.

Ocena propozycji Grumman dokonana przez US Navy zaowocowała zamówieniem z czerwca 1941 roku na cztery prototypy - od XF6F-1 do XF6F-4 - każdy z innym zespołem napędowym.

Oblot XF6F-1 odbył się w rok po podpisaniu kontraktu, jednak ze względu na palącą potrzebę wzmocnienia Wildcatów (F4F) do tego samego płatowca zabudowano najmocniejszy z dostępnych silników Pratt-Whitney R-2800-10, dzięki czemu samolot odbył swój następny pierwszy lot, tym razem jako XF6F-3.

Jeszcze zanim odbył się ten drugi oblot, Grumman otrzymał zamówienie na wdrożenie F6F-3 do produkcji jako Hellcat. Na tym etapie podobieństwo F4F i F6F zaprocentowało skróceniem czasu niezbędnego do wdrożenia maszyny do produkcji seryjnej. Oblot pierwszej takiej maszyny odbył się pod koniec 1942 roku, za dostawy na pokład USS Essex zapoczątkowano w styczniu 1943.

W sierpniu tego samego roku dywizjon VF-5 z pokładu USS Yorktown jako pierwszy użył swych Hellcatów przeciw Japończykom. Samolot miał konstrukcję w całoci metalową, łączoną wpuszczanymi nitami, a skrzydła składane końcówki dla ułatwienia hangarowania na pokładzie lotniskowców.

Standardowe uzbrojenie składało się z sześciu karabinów maszynowych kal. 12.7 mm zabudowanych w nosku skrzydła. Kadłub i usterzenie miały klasyczną konstrukcję, różniącą się od F4F tylko wymiarami.

Trójpodporowe podwozie było w całoci chowane za pomocą instalacji hydraulicznej, podobnie jak hak do skracania dobiegu. Przestronna kabina pilota była wyniesiona wysoko nad płaszczyznę skrzydeł.

Produkcja F6 wszystkich wersji przekroczyła 12200 egzemplarzy, a jej intensywność była tak duża, że możliwe było bardzo szybkie zastąpienie nimi użytkowanych do tej pory F4F.