REVELL 03958 1:48 Messerschmitt Bf109 G-10

Messerschmitt Bf-109 to niemiecki, jednosilnikowy samolot myśliwski o konstrukcji metalowej, w układzie dolnopłata z usterzeniem klasycznym. Okazał się podstawowym i najliczniej produkowanym myśliwcem Luftwaffe w czasie II wojny światowej.

Oblot prototypu miał miejsce 29 maja 1935 roku, a produkcja seryjna trwała w latach 1936-1945. W sumie szacuje się, że łącznie wyprodukowano około 35000 myśliwców Messerschmitt Bf-109 wszystkich odmian, z czego wiele po wojnie trafiło do sił powietrznych Czech i Izraela.

Korzenie Bf-109 sięgają konkursu ogłoszonego w 1933 roku przez Luftwaffe na nowy samolot myliwski. W konkurencji z He-112, projekt Bf-109 początkowo przegrał, ale dzięki intrygom Williego Messerschmitta , projekt mógł być kontynuowany i ostatecznie to on okazał się zwycięzcą konkursu, stając się podstawowym myśliwcem Luftwaffe.

W toku produkcji powstało kilka głównych odmian samolotu Bf-109. Pierwszą serią przedprodukcyjną był Bf-109B (Berta) z różnymi wersjami silnika Junkers Jumo 210 (A lub Da).

Były one testowane w Hiszpanii od 1937 roku w czasie wojny domowej. Kolejna wersja to Bf-109C (Cezar).

Posiadały one inny silnik od wersji B, oraz rozbudowane uzbrojenie złożone z dwóch działek 20mm oraz 2 km kal.7,92mm. Także te maszyny walczyły na niebie Hiszpanii.

Trzecia wersja to Bf-109D (Dora) z silnikiem Junkers Jumo 210 Da lub Daimler-Benz DB 600. Walczyła ona w kampanii wrześniowej, ale na przełomie 1939/1940 została zastąpiona przez wersję E.

Najsłynniejszym modelem był Bf-109E (Emil) z silnikiem Daimler-Benz 601A lub N. Jako pierwszy model posługiwał się trzy-, a nie dwu-łopatowym śmigłem. Bf-109E walczyły w kampanii francuskiej, nad Anglią oraz w Afryce Północnej i na froncie wschodnim.

Kolejna wersja to Bf-109F (Friedrich), która zdaniem niemieckich pilotów była najdoskonalsza aerodynamicznie. Posiała zmieniony kształt kadłuba, skrzydeł, owiewki kabiny, ale nie zastosowano nowego silnika.

Wprowadzano go do służby na przełomie 1940/1941 roku. W ramach rozwoju konstrukcji opracowywano kolejne specyfikacje Bf-109, z których wersję G (Gustav) wyprodukowano w największej ilości egzemplarzy.

Najpoważniejszą zmianą podnoszącą osiągi maszyny było zamontowanie nowego 12-cylindrowego silnika Daimler-Benz DB605A o mocy 1475KM.

Uzbrojenie Bf-109G stanowiła para karabinów maszynowych 13mm znajdujących się w kadłubie przed owiewką kabiny pilota, oraz działko MG151 20mm lub cięższe MK108 30mm.

Ostatnią produkowaną na masową skalę wersją był Bf-109K (Kurfirst), której produkcja ruszyła w październiku 1944 roku. Jako silnik zastosowano jednostkę Daimler-Benz DB 605DB lub DC.

Bf-109K był najszybszą wersją z produkowanych w czasie II wojny światowej, osiągając do 730km/h. Poza tym powstały dwie wersje- H i Z, były to jednak wersje raczej eksperymentalne i ich produkcja wielkoseryjna nie ruszyła.

Kolejne usprawnienia w dziedzinie napędu i uzbrojenia uczyniły Messerschmitta Bf-109 jednym z najgroźniejszych myśliwców II wojny światowej, a jednocześnie pokazały ogromny potencjał drzemiący w nieco kanciastym płatowcu stworzonym przez Williego Messerschmitta.