ZVEZDA 7267 1:72 SUCHOI SU-24M Russian Front Bomber

Suchoj Su-24 (NATO: Fencer) to sowiecki, dwusilnikowy, dwumiejscowy, samolot bombowo-szturmowy o zmiennej geometrii skrzydeł.

Do dalszych prac postanowiono zastosować wersję T-60. Maszyna posiadała boczne wloty powietrza do silnika w związku z tym istniało miejsce na wyposażenie jej w wymaganą stację radiolokacyjną i inne niezbędne wyposażenie.

W 1963 roku rozpoczęto prace adaptacyjne T-60 do wersji S-60 przewidzianej do zadań uderzeniowych. Dokonano znaczących zmian w stosunku do wersji myliwskiej, przede wszystkim zmieniono kształt skrzydła z trójkątnego na skone o skosie 40 stopni, dokonano przebudowy kabiny w celu wyposażenia jej w dodatkowe oprócz pilota stanowisko operatora uzbrojenia (kabina typu tandem).

W początkowym okresie na samolocie planowano uzbrojenie przenoszone na czterech belkach podskrzydłowych oraz dwóch podkadłubowych.

Dodatkowy siódmy wysięgnik umiejscowiony został pod przednią częcią kadłuba z przeznaczeniem na kontener z częcią aparatury celowniczej. Projekt rozwijał się oraz ewoluował aż w końcu jesienią 1966 zbudowano w skali 1:1 makietę maszyny oznaczonej ostatecznie T-6.

Wkrótce potem otrzymano polecenie realizacji i budowy dwóch prototypów, w tym jednego lotnego oznaczonego T-6-1. Wraz z decyzją o realizacji polecono opracowanie nowego wyposażenia dla samolotu: silnika nazwanego ostatecznie AL.-21, silników startowych RD36-35 (w celu skrócenia drogi startu i lądowania), systemu celowniczo-nawigacyjnego Puma, rakiet przeciwradiolokacyjnych Ch-58, działka Gz-6-23 oraz fotela katapultowego K36.

W 1967 roku konstruktorzy postanowili zastosować skrzydła ze zmienną geometrią. Według powstałego w OKB projektu nowy wariant T-6 miał się charakteryzować większym zasięgiem i udwigiem. Będący już w budowie drugi prototyp przerobiono zgodnie z założeniami na maszynę o zmiennej geometrii skrzydeł i nadano nazwę T-6-2I.

Skrzydło składało się z nieruchomego śródpłata oraz częci ruchomej (w zakresie 16-69 stopni). Podczas użytkowania przewidziano cztery podstawowe położenia: 16 st.-start i lądowanie, 35 st.; w typowym locie poziomym, 45 st.- podczas manewrowania i 69 st.- w locie z prędkocią maksymalną.

Zmieniony prototyp wystartował do swego pierwszego lotu 17 stycznia 1970 roku z tym samym pilotem co T-6-1. Do końca 1972 roku wyprodukowano jeszcze 2 prototypy (T-6-3 i T-6-4) oraz 28 samolotów seryjnych Su-24.

Po tym czasie prowadzono państwowe próby uzbrojenia i wyposażenia, które zakończyły się w lipcu 1974 roku, a w lutym 1975 roku zapadła oficjalna decyzja o przyjęciu Su-24 do uzbrojenia. Jak do tej pory nie licząc przelotu irackich Su-24MK na teren Iranu samoloty bojowo zostały użyte podczas interwencji ZSRR w Afganistanie oraz armii rosyjskiej w Czeczenii.

Podczas działań w Afganistanie samoloty operowały z lotnisk położonych na terenie ZSRR i nie poniosły strat. Natomiast nad Czeczenią utracono minimum 4 Su-24 podczas wykonywania zadań bojowych.